Dziewczyna poradziłą sobie z nim szybko, a nasza dwójka patrzyła na nią z różną dozą niedowierzania. On wydawał się zastanawiać, czy Spencer ma równo pod sufitem, ja za to miałem ochotę wykonać przysłowiowego facepalma, kiedy mężczyzna zniknął za zamkniętymi z trzaskiem drzwiami. A chwilę później pozwoliłem sobie na węcej luzu i zamiast powiedzieć jej, jak nieprofesjonalne i nieuprzejme to było (na co zdecydowałbym się zapewne i to jeszcze kilka dni temu) i po prostu prychnąłem ciszym śmiechem. Moje brwi powędrowały do góry w rozbawionym i na raz nie do końca przekonanym wyrazie na twarzy.
Nie minęło nawet kilkanaście sekund, a Hastings już się zwinęła. Zanim się więc zorientowałem zostałem w przedpokoju zupełnie sam. Przekręciłem tylko klucz w drzwiach, po czym rozejrzałem się po mieszkaniu. Dziewczyna gdzieś zniknęła, a na zewnątrz zaczynało się już robić ciemno. Gdyby wychylić się i spojrzeć w dół, zapewne dostrzegłoby się zapalone latarnie uliczne, chociaż ostatnie promienie słońca dogasały jeszcze na zachodnich ścianach wieżowców. Przeciągnąłem się leniwie i wszedłem do łazienki, zza uchylonymi drzwiami świeciło się światło i docierały odgłosy suszarki.
- Tak, wykąpię się przed wyjściem - odpowiedziałem powoli na jej pytanie, wchodząc do pomieszczenia.
Lubiłem swoją łazienkę. Jasne i ciemne płytki przeplatały się na podłodze i ścianach, była przestronna, dobrze oświetlona i przeszklona weneckim szkłem. Lubiłem przesiadywać w wannie, kiedy miałem chociaż dzień wolnego. Niestety, za często się to nie zdarzało. Odwróciłem się w stronę Spencer, która kończyła swój makijaż izbierała się do wyjścia z pomieszczenia; jakby w pośpiechu. Może w obawię, że opieprzę ją za wcześniejszą sytuację? Założyłem dłonie na piersi.
- Zmarnował nam dobre pół godziny, co? - widząc, że chyba nie za bardzo rozumie sytuację uśmiechnąłem się nieco kpiąco. - Ten gościu. Zmarnował nam czas. - Wytłumaczenia chyba nie były konieczne, przekornie spojrzałem ponad nią, w lustrzane odbicie. - Będę się spieszył, bo mamy mało czasu, bądź gotowa jak wyjdę z łazienki... Proszę.
Po tych słowach opuściła pomieszczenie, a mnie coś przyszło do głowy. Mam przecież kilka pytań. Mogę je roztrwonić na co tylko zechcę. Ale co chcę? Przez cały prysznic w mojej głowie panowała pustka. Szampon pienił mi się na głowie i spływał do oczu, co piekło nieprzyjemnie. I nagle, z tą pianą w oczach, zamarłem na moment, a w mojej głowie wykrystalizowało się jedno, proste i bardzo jasne pytanie. Przez chwilę rozważałem, czy je zadać, a po chwili zaśmiałem się pod nosem.
Cały pobyt w łazience nie zajął mi dłużej niż kilkanaście minut. Wysuszyłem przydługie, jasne na końcówkach włosy i ubrawszy się w luźny garnitur na okazje nieoficjalne, takie jak spotkanie z rodzicami, stanąłem w salonie. Nic nie docierało do mojego mózgu, bo powtarzałem sobie ciągle w kółko jedno pytanie. Uśmiechnąłem się krzywo, natrafiając wzrokiem na oczy Spencer.
- Czy twoje piersi są prawdziwe?
Myśląc o tym po wypowiedzeniu pytania, stwierdziłem, że oszalałem. Nie wiem, co podkusiło mnie do zmarnowania pytania na taką rzecz; chyba przekorna natura chłopca, która gdzieś wewnątrz mnie jeszcze się zachowała, ukryła głęboko. Na mojej twarzy malował się pełen spokój i powaga, godna tak ważnej kwestii, jaką poruszyłem.
A Spencer? No cóż, musiała odpowiedzieć na pytanie i jeśli będzie grać fair, to odpowie szczerze. Czekałem spokojnie, ale z rosnącą niecierpliwością.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz