Przy Spencer odnalazłem ten spokój, to wyciszenie, którego nie czułem od kilku dni i do którego tak łatwo przyszło mi się wcześniej przyzwyczaić. Dopiero teraz, w anonimowym tłumie osób, który w ogóle nie miał rzadnego znaczenia i nie liczył się, bo nie potrafił nas rozpoznać, jak szara, nieinteligentna masa zdałem sobie z tego sprawę. Zacisnąłem dłoń na jej dłoni mocniej niż wcześniej, przygryzając uśmiech, który z łatwością by mnie zdradził. A nie potrafiłbym powiedzieć, dlaczego się uśmiecham w ten sposób i dlaczego czuję się tak lekko, jakbyśmy mieli zaraz wzbić się w powietrze, zrównać z poziomem żyrandoli wiszących przy suficie.
Moment, w którym Spencer zamknęła oczy wykorzystałem do tego, żeby przyjrzeć się jej twarzy, włosom opadającym na nagie ramiona i nawet kocich uszkach, które miała wpięte na czubku głowy. Jej skóra wydawała się być miękka w dotyku, aksamitna. Muzyka otuliła nas w tej ciszy. A ja uświadomiłem sobie, że faktycznie nie jestem w tym momencie żadną gwiazdą, nikim na kogo skierowane są wszystkie światła i spojrzenia. Jestem zwykłym facetem, któy może robić, co czuje i brać to, czego chce. Wyzwalające uczucie. Zaskakujące, że to wszystko stało się tak proste zaledwie za sprawą kawałka materiału, który zakrywał połowę mojej twarzy.
W napięciu czekałem na dokończenie przez nią zdania. Czułem całym ciałem, każdym neuronem i połączeniem nerwowym, na co się zbiera, ale ja [i]chciałem to usłyszeć[/i]. Poznać te słowa i móc powtórzyć je w pamięci.
Na chwilę zatrzymaliśmy się oboje, gubiąc rytm muzyki i tańca, ale to nie było już ważne. Poczułem że serce wali o żebra, jakby chciało się wydostać z klatki piersiowej, która go trzymała. To był stres, ale nie tylko. W emocjach udało mi się odczuć coś więcej. Pragnienie. Pożądanie. Ciekawość, troskę, radość, wątpliwość, czułość...
Patrzyłem jej w oczy do samego końca, do ostatniego centymetra. Pokonałem dzielącą nas odległość naprawdę szybko. I kiedy złączyłem nasze usta w pocałunku wybuchnęła we mnie eksplozja wspomnień o niesamowitej sile i działaniu. Wypuściłem z ręki jej dłoń i oboma ramionami objąłem ją całą w talii, jakby chciała uciec. Ale jej wcale się do tego nie spieszyło. Jej usta były tak miękkie jak w mojej pamięci. Tak gorące, że prawie parzyły mnie bólem. Pożądanie objęło całe moje ciało, kiedy pogłębiałem pocałunek, cały czas chcąc więcej i intensywniej, silniej. Bliżej. Moja skóra pokryła się gęsią skórką centymentr po centymetrze, a dreszcze spływały wzdłuż kręgosłupa wzdłuż pleców.
Nie pamiętałem, żeby nabierać powietrza, zachłannie biorąc od Spencer dokładnie to, czego chciałem i czego chciało moje ciało. Domagałem się jej odpowiedzi, niecierpliwy i zupełnie pogubiwszy rozsądek. Napawało mnie poczucie anonimowości i swobody, z kórej korzystałem.
Staliśmy w tłumie, nie tańcząc do rytmu muzyki wraz z nim. Otaczali nas ludzie, ale nie zdawałem sobie sprawy z ichobecności. Byłem zbyt pochłonięty nagłą bliskością i łamaniem granic, zupełnie oszołomił mnie ogrom natarczywych emocji i pragnień. Nie trwało to wyjątkowo długo, bo ktoś w końcu potrącił mnie przypadkiem w tańcu i ocknąłem się, odsuwając odrobinę usta od warg Spencer.
- To był po prostu Jake - wydusiłem w końcu, kiedy nabierając powietrze w płuca spragnione tlenu wpatrywałem się w twarz dziewczyny, w jej oczy ukryte częściowo pod czarną, kocią maską.
Sam nie potrafiłem uwierzyć w to, co właśnie się stało.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz