37 (26-08-2016)

       Praca jak każda inna - kiedy oni się bawią, on musi siedzieć w samochodzie i czekać na nich, wozić z miejsca na miejsce. W czym niby gorsza od pracy taksówkarza? Czasem bardziej niewdzięczna, jeśli trafi się na rozpieszczoną gwiazdę, ale na to u tego pracodawcy Steven nie narzekał chyba nigdy. Zawsze było wszystko profesjonalnie, ważne żeby być na czas. Teraz było tak samo, tylko Underwood miał młodą dziewczynę towarzyszącą mu cały dzień, od rana. Po tym czego świadkiem Steven był w biurze Henry'ego jego szacunek do pracodawcy jeszcze podskoczył. A poza tym pan Underwood, mężczyzna wyraźnie to zauważył, znacznie częściej się śmiał.
        I Steven też przywiązał się do niej, chociaż czasem dużo gadała, to jakoś zawsze pogodnie, z niektórych żartów sam nawet podśmiewał się pod nosem. Ale zawsze tak, żeby nikt nie zauważył. On miał być dużym, napakowanym, groźnym ochroniarzem, nie było miejsca na spoufalanie się. Dla tego wszystkiego jednak kiedy zauważył, że dziewczyna ledwo powstrzymywała łzy, a później już otwarcie płakała, zrobło mu się jej szkoda. Podał jej razem z koszulą materiałową chustkę, bo poza wyraźnym abs'em miał też duże serce.
        - Niech się panienka nie martwi - powiedział, niezręcznie poklepując ją po ramieniu. Nie cierpiał widoku płaczącej kobiety, czuł się w obowiązku pomóc. - Cokolwiek się stało, na pewno da się odkręcić, panienko - dodał dobrodusznie, patrząc jak wyciera duże jak ziarna grochu łzy. - Aktorzy to zarozumialcy, ale pan Jake na pewno nie chciał źle. Jeszcze cię przeprosi, cokolwiek zrobił, to dobry człowiek - dodał, opierając dłonie na kolanach, żeby znaleźć się twarzą na poziomie twarzy Spencer.
        Zebrał uprzemym gestem kosmyki włosów, które zlepiły się łzami i lekko poklepał ją po głowie, ale uważnie - żeby nie zepsuć fryzury. Nie umiał pocieszać, ale czasem nawet obecność może poprawić humor. Ważne, żeby tylko ta obecność nie była obojętna na cierpienie. Duże serce potrafi dużo wyleczyć.