Spencer odezwała się zagadkowo, uniosłem więc brwi zastanawiając się, do czego zmierza. O naszej współpracy? To zabrzmiało, jakby miała zamiar zacząć mi stawiać jakieś warunki. Na szczęście sprawa była nieco bardziej błaha. Pieniądze, oczywiście że pieniądze. Umówiliśmy się na standardową stawkę każdego menadżera, o ile dobrze pamiętałem. Sam też za jej przykładem odłożyłem scenariusz na bok, chociaż do mojego nosa nadal z łatwością dolatywał zapach świeżo wydrukowanej książki. Zapach uzależniający wręcz.
- Dostaniesz pieniądze po zakończeniu pracy, w przyszłym tygodniu. Czy mam ci zapłacić z góry? - zapytałem, niecierpliwie stukając palcami o książkę. Później wziąłem podany przez niá telefon i z pamięci wpisałem do niego swój numer, zapisując go pod nazwą "mój mentor Jake". Bałem się, że wyjdzie za dużo znaków, ale ostatecznie zmieściło się. Oddałem jej sprzęt z niewinnym uśmiechem, wsruszając ramionami. Ot, drobny żarcik. - Ani waż się zmieniać nazwy, będę o tym wiedział - zastrzegłem, ale tylko z pozoru groźnie, bo w gruncie rzeczy o wiele bardziej było to zabawne.
Odłożyłem scenariusz, spoglądając na zegarek. Czas leciał nieubłaganie, a jeśli Spencer chciała jeszcze wziąć prysznic, czas zdecydowanie nam się kurczył.
- Nie ma problemu, czuj się jak u siebie - zawahałem się, kiedy się podniosła i chyba zamierzała udać do łazienki. Zanim zniknęła w korytarzu, zawołałem jeszcze za nią: - Za godzinę będzie tutaj pierwszy kandydat na rozmowę kwalifikacyjną, zrób mi przysługę i wyrób się do tego czasu. - Wątpiłem, że może siedzieć dłużej w wannie czy pod prysznicem, ale z kobietami nigdy nie wiadomo. Nie widziałem też jej reakcji na tą nowinę, może zbyła to tylko wzruszeniem ramion.
Oparłem się i sięgnąłem znów po scenariusz, tym razem otwierając go na pierwszej scenie pierwszego odcinka i zaczynając czytać. Nie mogłem się jednak skupić na tym zadaniu. Ile to czasu minęło, od kiedy jakaś dziewczyna korzystała u mnie w domu z prysznica? Co prawda nie jestem święty, jeśli chodziło o seks, bo zdarzało mi się od czasu do czasu kończyć w łóżku z mniej lub bardziej przypadkową dziewczyną. Żadna jednak nie była aż tak ciekawa po głębszym poznaniu, żadna nie fascynowała mnie na tyle, żeby poza upojną nocą coś móc mi zaoferować. I właśnie tak się kończyło dziewięćdziesiąt procent przygód. A teraz Spencer brała prysznic albo siedziała w wannie, a moje myśli nie mogły się uspokoić.
Nawet nic mnie z nią nie łączyło. I nie chciałem, żeby łączyło. Miałem wrażenie, że jestem jak uszkodzony model zabawki, która nudzi się swoim partnerem zaraz po tym, jak wyląduje z nim w łóżku. Wszystkie te nieco ponure myśli przerwał mi dźwięk czajnika, w którym zagotowała się woda.
Zalałem sobie herbatę, po czym wolno, jakby niechętnie wróciłem do scenariusza, tym razem usiadłem jednak przy wyspie kuchennej. W szafce znalazła się resztka kruchych ciastek, wyciągnąłem je więc, ale raczej dla zabicia nudy niż z głodu. Słyszałem jak woda rozbija się o posadzkę w łazience i im więcej sobie wyobrażałem, tym bardziej starałem się skupić na swoim scenariuszu.
Nie wiem, jak długo minęło, dla mnie to było zaledwie kilka przewróconych kartek, ale w końcy dziewczyna opuściła łazienkę. Udawałem bardzo zgrabnie, że wciągnęła mnie nauka i dopiero, kiedy podeszła bliżej zauważyłem, że ma mokre włosy.
- Strasznie długo - skomentowałem poważnie, chociaż raczej żeby zrobić jej trochę na złość niż ze złośliwości. - Już myślałem, że nigdy nie wyjdziesz albo ze się utopiłaś i muszę lecieć na ratunek - dodałem kąśliwie, wypijając do reszt swoją herbatę i przewracając na kolejną stronę scenariusza. Naprawdę czytanie szło mi nieźle, później udało mi się naprawdę lepiej skupić.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz